Ég svaf eins og ýsa nánast fram að hádegi og rétt skreið á fætur, dauðþreyttur eftir allan þennan svefn. Fljótlega áttaði ég mig á því að ég var allur skárri og hrygluhóstinn horfinn. Ég leit þá yfir það sem ég hafði ekki heilsu til að gera í vikunni á undan og kom miklu í verk á stuttum tíma.
Fór svo í bæinn að skoða í búðarglugga og skildi aftir móðu á nokkrum. Fylgdist svo með upphafinu á upplýsingu Oslóarjólatrésins á Austurvelli.

Mér fannst ekki mikið til koma þó ég heyrði rödd Gerðar B. Bjarklind.

Er ekki hægt að losa okkur við þessar sömu raddir sem hljóma í eyrum okkar daginn út og inn rétt á meðan kveikt er á einu aumu jólatréi?

Hvað um það.

Svo kom gamla barnið upp í mér og ég heimtaði af mér ís sem ég og fékk.

Stuttu síðar varð mér kalt og fór heim og varð rólegur eftir það.

Ísinn - gamli góði ísinn hjálpar alltaf, eins og amma sagði.
Ble-si