Ég gerði nákvæmlega ekki neitt í gær. Íhugaði eingöngu erfiðismál og flakkaði á milli niðurstaðna.

Nú er ég að velta fyrir mér hvort vinskapur sé ekki það dýrmætasta sem völ er á. Eða hvort það sé bara hugsýn. Getur verið að það sé erfiðara fyrir karlmann að eiga í innilegum vinskap við hitt kynið en kvenmann? Er önnur hugsun sem liggur ávallt í leyni og bíður þess að spretta fram hjá okkur körlunum? Eða er þetta bara alveg eins. Ekki veit ég það. Ég veit ekkert.

En ég veit það að miklar fjarlægðir eru ekki til að gera hlutina einfaldari. Svo mikið er víst.

Á morgun byrja ég aftur að synda.
Ble-si