Í dag snýtir himininnn sér og ég er hættur að blogga, því ég kem engan veginn frá mér því sem mér liggur á hjarta og hvílir þungt á mér. Fullkomin rit- og hugstífla. Það er eins og hugsunin hafi falið sig niðrí maganum og snúist þar í hringi og öskri á magaveggina og valdi þessari óþægilegu vanlíðan sem umlykur mig allan. Stundum finnst mér eins og ég horfi á sjálfan mig utan frá og að ofan og ofsæki mig af öllum kröftum.

Vonandi verð ég einhverntíman skemmtilegur aftur og get glaðst yfir mörgum litlum smáatriðum sem lætur fólki finnast það fallegt og eftirsóknarvert. Vonandi á þessu ári eða því næsta.

Nema ég falli í hof gleymskunnar og hími þar með öðrum sem teljast ekki nógu góðir papyrusar.
Ble-si