Nú er hún Bergljót mín dáin. Blessuð sé minning hennar.
Við andlát Bergljótar minnist ég sérstaklega þess hlýja kærleiks, áhuga og alúðar sem hún ávallt sýndi mér sem barni, sérstaklega þegar ég komst á unglingsár og þegar ég var orðinn fullorðinn.
Þeir sem guðirnir elska deyja ungir. Þessi orð koma mér í hug er ég minnist Bergljótar. Hún var á 93. aldursári þegar hún lést og henni auðnaðist aldrei að giftast og eignast börn í venjulegum skilningi þess orðs. Bergljót var ávallt afar greind kona en þrátt fyrir það þá gekk hún aldrei í kvenfélag.
Kannski var það mest vegna þess að henni þótti svo gaman að ferðast og notaði hvert tækifæri til að sinna þeirri iðju sinni. Á sínum fjölbreytta lífsferli kynntist Bergljót því mikið af fólki af öllum þjóðernum, þar á meðal indíánum og kínverjum. Hún lærði tungumál þeirra að meira eða minna leyti, einkum þó ensku og Norðurlandamálin. Bergljót stefndi að fjallaferð um Tíbet á vormánuðum og skrapp því í þrekpróf hjá Hjartavernd nokkru fyrir útför sína þaðan sem hún kom liðið lík. Bergljót sagði oft að það að kveðja væri nokkuð sem hún ætlaði sér aldrei að gera nokkrum manni. Nú hefur hún gert það svo eftirminnilega að engu er líkara en hún hafi horfið yfir móðuna miklu.
Það lýsir hennar lífsferli betur en flest morð, nei afsakið, orð. Því hún var svo listræn hún Bergljót. Aldrei setti hún skál af tvíbökum á borð án þess að af því stafaði mýkt og listfengi.

Þakka þér fyrir kynnin Bergljót mín, það er löngu vitað mál að bestu vini sína eignast maður í lúðrasveitum. Ef það hefði verið snefill af tónlist í okkur þá hefðum við kannski náð betur saman. Lifðu heil.
Bles-i