Þar sem ég var rétt í þessu á bólakafi í ársreikningum við tölvuna, niðursokkinn í að velta fyrir mér vanda talna og rekja þær á rétta staði þá var bankað á útidyrahurðina.
-Andskotinn, hugsaði ég, það er bara hvorki flóa- né flóarfriður.
Fór svo til dyra, þungur á brún enda veitir mér ekki af að einbeita mér fullkomlega þegar ég er að reyna að rekja eða hrekja tölur.

Fyrir utan dyrnar stóð sendill með heilan líter af Jameson viský sem var handa mér. Það kom verulega á mig og var snældurviss um að hann hefði farið húsavillt, jafnvel borgarvillt. Ég taldi meira að segja að hann hlyti að vera í kolvitlausri heimsálfu.

En aldeilis ekki, þessi líter af viskýi var handa mér einum fyrir hjarta- og manngæsku í garð ónefndar persónu útí bæ undanfarið ár.

Einhverntíman á næstunni verður einhver verulega timbraður - ef ég þekki mig rétt.
Nú er ég farinn að kvíða fyrir því og næ ekki að einbeita mér að tölunum lengur.
Ble-si