Í gær var stór dagur í tölvumálum á heimilinu. Afa jákvætt. Ég straujaði fartölvuna eftir að hafa náð út úr henni öllum mikilvægum gögnum. Nú er hún jafngóð og dugleg og þegar ég keypti hana þann 4. maí 2001. Það er alveg ótrúlegt. Örugglega svipuð tilfinning og þegar sjúklingur vaknar upp eftir uppskurð og áttar sig á því að sárir verkir og óþægindi sem hann hefur vanið sig á að lifa með eru horfnir svo við tekur taumlaus gleði og þakklæti til lífsins.

Að vísu er ég búinn að glata öllum forritunum úr vélinni, en þar sem þetta er nýtt upphaf þá er mér nokk sama. Nú get ég skammlaust tekið hana með mér til Hannover og notað hana í básnum til sýningar á margmiðlunardiskinum.

Já, þessa dagana þá lífið er leikur og létt eru sporin, þó leiðin í rökkrinu ei sé gengin af tveim.

Mig vantar föt - ég er að verða allsber barasta. Ég þyrfti að gera eitthvað í því við fyrsta tækifæri.
Ble-si