Mikid svaf eg nu illa i nott. Eg for a thennan fund i Dublin sem fyrrum samstarfsmadur minn og vinur vildi endilega ad eg maetti á. Vid hittumst dulbunir a hotelinu minu, opnuðum mini-barinn og hofum upp drykkju, söng og spjall. Þad bar margt a goma enda höfdum vid ekki hitst um tima. Vid slogum a letta strengi og eg sagdi hvern brandarann a faetur ödrum og var bara med fyndnasta moti – tho eg segi sjalfur fra. Eftir ad vid höfdum hlegid lengi ad fyndninni ur mer tha sagdi hann mer einn brandara sem eg skildi bara ekki og bad hann thvi ad segja mer brandarann aftur. En eg fattadi hann ekki. Eftir ad vid höfdum taemt barinn forum vid a japanskan sushi stad og thar oskadi eg formlega eftir thvi ad hann segdi mer brandarann einu sinni enn. Tha loks fattadi eg hann og svelgdist verulega a saki-drykknum minum.
Eg hef bara ekki getad sofid sidan.
Thegar eg kem heim tha ætla eg ad segja brandarann oformlega vid einhvern sem enginn ma vita hver er. Thad er ad segja ef eg man brandarann rett. Svo aetla eg ad segja hann öllum sem thekkja mig eftir svona eitt ar – tvi tha verd eg buinn að krydda brandarann svo mikid ad hann verdur ordinn drepfyndinn. Thessi vinur minn sem eg hitti a hotelherberginu er nefnilega ekki naerri thvi jafn godur sögumadur og eg er. Eg er svo fyndinn.
Ble-si